Wanneer piraten aan het zingen gaan verwacht men dat ze gezamenlijk dronkenman en kroegenliedjes zingen met een volle bierkruik in de lucht. Dat kan een paar eeuwen geleden misschien zo geweest zijn maar heden ten dage zijn deze groep van outlaws dermate geëvolueerd dat ze zelfs voor de meest geavanceerde metalband niet moeten onderdoen. Jammer dat alleen hun manieren nog wat beter kunnen, getuige hiervan uw reporter.
De “55 Pirates Party” had alles met muziek en kisten te maken, volle kisten van dat blink-blink. We hadden dan ook een bescheiden (grote) rugzak mee om sommigen te ontlasten. Later bleken die kisten “slechts” muziekinstrumenten te bevatten. De dresscode van de avond was dus iets met piraten. Een ooglapje, een gepaste T-shirt of bandana meer moest dat niet zijn. Dat piraten verzot zijn op gouden juwelen, munten en sieraden weet iedereen maar dat ook hun gitaren van dit edelmetaal gemaakt zijn dat is toch een nieuwigheid. Het zal misschien wel iets met evolutie te zien hebben.
Band van de avond was Dirty Phil. Een paar jaar terug besloten enkele vrienden uit Zelzate, Evergem en Assenede onder leiding van Patrick De Landtsheer en Davy Van Engel “Daf Dof” om samen een band op te richten. Wij zagen dit vijftal voor het eerst op hun try-out en waren toen al onder de indruk. Met een combinatie van deels eigen werk en covers waagt Dirty Phil zich op een onbekend terrein. Een concept dat het trouwens uitstekend doet. De invloeden zijn rock en bluesbands in de wijde betekenis van de genres. Nieuw bij de band is Eddy Callebaut. Een drummer uit Lokeren met een halve eeuw ervaring, de nestor van de groep zeg maar. Een muzikant die ook heel wat jaren als beroeps achter de kiezen heeft. Naar verluid heeft de komst van Eddy een boost gegeven aan de hele band. Zo schaafde hij “ruwe diamant” en jeugdige sologitarist ietwat bij tot een meer glanzende edelsteen en dat hoor je.
Assorti uitgedost, wat trouwens een uitstekende sfeer schept, zorgden deze pseudopiraten voor een geslaagde avond ondanks dat Jack Sparrow en The Black Pearl nergens te bespeuren waren. We hadden het niet anders verwacht.
Voor het voetvolk meest gesmaakte liederen, en tevens de groep hun eigen werk, waren het rock/blues getinte “Friends till the end” en “Never too late”. Het prachtige “True desire” steekt er volgens ons met kop en schouders bovenuit. Na een behoorlijk aantal bis nummers (piraten weten van geen ophouden) sloot sologitarist Jens De Borst zowel op gitaar als zang af met een sublieme versie van Pink Floyd’s “Whish you where here”. Goose bumps zou Jack zeggen.
Wie zei er ook alweer dat die piraten ruwe bolsters zijn? Maar diep en niet eens zo diep zijn het hele toffe kerels.
De groep:
Patrick "Patje" De Landtsheer (rythm gitaar, zang),
Davy “Daf Dof” Van Engel (zang),
Jens De Borst (gitaar/zang),
Mario Audenaert (basgitaar),
Eddy Callebaut (drum)
Artikel en foto’s: Marc De Clercq
