Gegevens

Geschreven door: Marc De Clercq

Categorie: Front- & Backstage

Gepubliceerd: 23 februari 2020

Hits: 3046

De geschiedenis van "The Fathers Of Intention", een New wave coverband, is een verhaal van lange duur en het zoeken naar de juiste parameters. Na een aantal wijzigingen lijken ze nu hun definitieve weg gevonden te hebben.
Ontstaan als gelegenheidsband voor een optreden op de house-warming party van gitarist Dirk Van Hecke, dat was in 2007. De leden zijn doorwinterde muzikanten die in diverse bands al hadden samengespeeld, maar nooit in deze bezetting.
Door mond-tot-mond reclame kregen zij regelmatig aanvragen voor het opluisteren van privé feestjes waardoor er niet echt naambekendheid kwam.
Daar kwam verandering in toen Fathers Of Intention in 2015 gevraagd werd voor Zaffelaars Uur. In hetzelfde jaar organiseerde en creëerde FOI een Beatles-evenement met groot orkest met o.a. een concert in CC Lokeren. Eind dat jaar werd voor de lokale radio VROB nog een korte new wave set samengesteld voor een live-uitvoering. In 2016 werden plannen gesmeed om in zee te gaan met het duo DNA maar na een paar repetities is ook dit project niet kunnen doorgaan door te drukke agenda's van de verschillende groepsleden. Zo vroeg toetsenman Peter Van der Eedt een time out om zich meer op geluidstechniek te kunnen richten.

In 2018 werd het windstil, de groepsleden waren bezig met eigen projecten (theatershow, klassieke muziek, solo-cd, ...) maar spraken als vriendengroep regelmatig af voor een gezellig samenzijn. Half 2019 kwam de vraag van Syntra Sint-Niklaas of de band iets zou kunnen/willen doen voor hun Warmste Week evenement. Na het afstemmen van de agenda's werd beslist om met een new wave programma naar buiten te treden. Er moest op zoek gegaan worden naar een andere keyboardplayer en zo kwam zangeres/toetseniste Pauline De Bruyne de groep versterken.

“The Fathers” waren dit keer zeer ambitieus en legden de lat hoog. De naam werd veranderd in POLLY & THE FATHERS OF INTENTION en al gauw kwam er een try-out. Het werd een geslaagde opwarmer in jeugdhuis De Beeste te Zaffelare.
Een uitstekend concert ten voordele van “Syntra voor Life” in Sint Niklaas resulteerde onmiddellijk in meerdere aanvragen. Pauline bracht met haar talent, enthousiasme en motivatie de "oude Fathers" weer tot leven.
De speellijst bestaat naast eighties pop voornamelijk uit New wave nummers van o.a. The Cure, Joy Division, Siouxsie & The Banshees, XTC, enz.

We schrijven zaterdag 22 februari. Het was drummen in Den Reynaert te Daknam toen “Polly & FOI” hun eerste nummer “I Ran” (Flock of Seagulls) inzetten en we waren meteen in the mood. De “Eighties” herleefden opnieuw met verder pareltjes als “Brass in Pocket” (The Pretenders), “Hanging on the Telephone” (Blondie), Killing Moon (Echo & the bunnyman). Dit alles tot bijna in de perfectie vertolkt en gezongen.
Vele van de songs zijn een kolfje naar de hand van Pauline die haar keyboard was verbazend druk bezig hield terwijl Dirk de nodige gitaarrifs op aanstekelijke wijze produceerde. Jef Goossens nam ook een deel van de zang voor zijn rekening en dat klonk geweldig. Een diep warme stem aangevuld door bijpassende songs, geregeld doorspekt met een akoestisch gitaartje.

Alles werd in goeie banen geleid door Ronny op drums en Patrick op bas, “the masters of this new wave blaster”. Polly & FOI maken duidelijk plannen for Nigel.
“John & Mary” Robert Palmer, “A forest” (The Cure) als laatste maar het talrijke publiek schreeuwde en kreeg meer. O La La La (TC Matic) en Psycho Killer (Talking Heads) als toemaatje. Polly & FOI deden ons genieten van een stevige en verfrissende New wave set.

De vriendschap maar vooral de muzikale passie brachten deze groepsleden bij elkaar en daar waren we getuige van.

Pauline De Bruyne - zang en synthesizers. Zij maakte deel uit van de bands Slomote, Chris Corn & Gods Comics, Chris Corn & The Beautifull Imperfections en trad ook solo op met eigen nummers.
Dirk Van Hecke - sologitaar en zang. Gekend van The Samantha Brothers en  Buadee & The Walkers. Studiogitarist voor Guido Belcanto. Hij schreef op zijn eentje alle orkestarrangementen uit voor een Beatles-show met groot orkest. Recent stak hij samen met Ronny een theatershow in elkaar met eigen teksten en muziek.
Ronny Wijnings - drums. Speelde (en zong) met The Vauxhalls, The Samantha Brothers en The Samantha Brothers Luv Orchestra.
Jef Goossens - zang en gitaar. Maakte in 2017 een straffe solo-cd met eigen nummers. De cd “From A Shoebox” is te beluisteren op o.a. Spotify en Apple Music.
Patrick Bonne - bas. Speelde bij Nightshift, Philip Robrecht & Groep, Buadee & The Walkers en Chris Corn. Momenteel lid van de band ABnono en het Oost-Vlaams Symfonisch Orkest.

Klik op de videolink hieronder voor een fotoreportage

Artikel: Patrick Bonne, Marc De Clercq
Foto’s: Marc De Clercq

Gegevens

Geschreven door: Marc De Clercq

Categorie: Front- & Backstage

Gepubliceerd: 16 februari 2020

Hits: 2286

Nadat we in INE 2018 voor het eerst zagen op de Gentse Feesten (St Veerleplein) wisten we het wel heel zeker dit word een hele grote en moeten we blijven volgen. In 2019 lieten we dan ook geen enkele gelegenheid liggen om deze jonge diva solo te zien. Zo veroverde ze ieders hartje in “Het Achturenhuis” te Ledeberg en het duizend koppig Korenmarkt publiek (Gentse Feesten), dit onder vakkundige begeleiding van Jo Cassiers. Te gek.

Voor wie INE nog niet kent. Zij is een jonge twintiger en uitzonderlijk talent afkomstig uit Alken(Limburg), we durven nogal eens aan de Vlaamse Janis Joplin te denken. Ze werd niet verwonderlijk in 2018 verkozen tot de MNM Rising Star. Eind 2018 bracht INE haar eerste single The Odds uit, een compositie in samenwerking met singer/songwriter Jo Cassiers. Dit nummer werd  “Big Hit” bij MNM en was met grote regelmaat te horen op Radio2. Ine houd van sterke songs met uniek karakter. In haar repertoire zul je ook flink wat country horen tot groot genot van velen.  “Diva” Ine is een zangeres die haar ruige, krachtige, agressieve en soms frele stem perfect weet om te buigen en gebruiken in al haar facetten.

Op de vraag of we meegingen naar Borgloon, alwaar Ine met haar band optrad, haar “thuisbasis“ als het ware, konden we dan ook geen nee tegen zeggen

Een hele schare fans stond reeds klaar in het behoorlijk vol Panishof  (meer dan duizend hoorden we achteraf). Het voorprogramma “Wannes” finalist uit The Voice 2019 hadden we net gemist.

Het optreden werd voorafgegaan door een videovoorstelling van INE’s muziekgeschiedenis en opleiding vroedkunde die ze trouwens met succes voltooide. Een optreden dat rustig begon met het prachtige “Icarus” (Dan Owen) onmiddellijk gevolgd door "Mercedez Benz" (Janis Joplin) waar INE’s ruige stem goed tot recht komt. Onze haren kwamen recht. De single “The Odds” kwam in de live versie volledig tot zijn recht en dan, dan was daar de swingende Johnny Cash medley. Ook in deze muziekstijl voelt INE zich volledig thuis en dat hoor je.

Na een zestal nummers ging de band even rusten, werd de akoestische gitaar erbij gehaald en schitterde INE wederom met “Always remember us this way” (Bonnie Anderson) Wow, wat een madam is dit. In het volgende deel horen we flink wat uptempo nummers. De band amuseerde zich rot oa op "Hell Yeah", "Tompkins Square Park"(Mumford & Sons), "The Fea"r (Ben Howard) en de koninklijke medley "Bohemian Rhapsody/Radio Gaga" (Queen). Subliem. Als laatste werd ons de ingehouden kracht van “Way down we go” voorgeschoteld. DIVINE weet er wel de pareltjes uit te plukken.

Natuurlijk is een dergelijk publiek niet tevreden zonder bis nummers. Zo werd ook “Glory Days” (Bruce Springsteen) en “Way down we go” (Kaleo) ons einddeel dachten we. Al snel kwam de aankondiging dat een gekende Belgische muzikant samen met INE enkel nummers zou brengen. Gastzanger Guy Swinnen en INE brachten in duet een eigenwijze versie van David McWilliams “Days of Pearly Spencer” het jeugdsentiment laaide weer op.  Inderdaad Guy van Country music daar word je vrolijk van en zo zagen INE en Guy het Johnny Cash en June Carter duet “Jackson”  brengen. Uniek en ongelofelijk mooi. ’t Ja  het zijn “Hard Times” wanneer uw voorbeeld zijn meest succesvol nummer zingt.

De band:

Dennis Boonen: leadgitaar

Ruben Degeest: basgitaar

Benjamin Jacobs: keys

Joris Thys: drums

Klik op de video hieronder voor een fotoreportage

Artikel en foto’s: Marc De Clercq

Gegevens

Geschreven door: Marc De Clercq

Categorie: Front- & Backstage

Gepubliceerd: 03 februari 2020

Hits: 4304

Er is voor alles een eerste keer. Gelukkig voor ons was dit een blij terugzien met wat onmiskenbaar de beste en meest authentieke Queen tribute band van België mag genoemd worden.

Mother Mercury is een zeer jonge band met oa Gentse, Brabantse, Kluizense  maar ook Nederlandse roots. Zij bestaan uit vijf professionele muzikanten die hun brood leerden bakken in muziekconservatoria zoals het KASK en hebben ondertussen al heel wat waardering weten op te brengen in de business. In april 2019 kenden ze hun eerste optreden in de vorm van een try-out.

Onze eerste ontmoeting  liet meteen een behoorlijke  indruk na. We herinneren het ons nog goed alsof het gisteren was. Gentse Feesten 22 juli 2019 op een volgepropte Korenmarkt en een sfeer net alsof je in de O2 Arena in London stond. En zeggen dat dit toen slechts hun 5^e optreden was. Ondertussen heeft Mother Mercury, niet verwonderlijk trouwens, een stevige reputatie opgebouwd in zowel binnen als buitenland en worden gevolgd door een hele schare die-hard fans. 

Queen is naast hun onvergetelijke muziek ook een band met een groot showaspect iets wat zanger en boegbeeld Sonny Vande Putte heel goed heeft begrepen. Het is alsof laatstgenoemde Freddie Mercury met een vergrootglas bestudeerde en zo samen met zijn kompanen een waarheidsgetrouwe live show brengt. Mother Mercury is als het ware een spiegelbeeld van deze Engelse band zij het aangevuld met een eigen levendige toets.

Nadat er eerder reeds Gary Moore en AC/DC tribute bands de revue passeerden in het muziek café The Crossover te Langerbrugge was het de beurt aan Mother Mercury. Het eerste optreden werd in recordtijd uitverkocht dus er werd al gauw een extra avond ingelast.

Na een korte openingsintro werd “One Vision” met onmiddellijk erna “Tie your mother down” op ons afgevuurd. Een mix van de allergrootste Queen hits was ons fortuinlijk deel. Met verbazend gemak bespeelde Sonny het dolenthousiaste publiek en voerde hen op een nostalgische trip terug naar vorige eeuw waar deze epische band zijn grootse successen kende. De overbekende  Brian May solo’s werden minuscuul, punctueel en met persoonlijke toets nagespeeld door gitarist Thomas De Schepper. Dit allemaal ondersteund door de moddervette drums van Edwin van der Burgt en vurige baspartijen van Ruben Degeest. Misschien minder opvallend maar zeker onmisbaar waren de keys van Michaël Penson. De o zo gekende Queen samenzang maakte het geheel af tot in de perfectie.

“Who wants to live forever” wanneer je een dergelijk optreden meemaakt is het antwoord al snel duidelijk.

Het tweede deel, nadat T-shirts van hand wisselden, werd gekenmerkt door kostuumwissels, keuzes die het publiek kon maken maar vooral door de opmerkelijk krachtige stem en inleving van zanger Sonny. Zo goed zelfs dat we op een gegeven moment dachten dat de grote Freddie Mercury zelf hier voor ons stond.

Naast “Fat Bottemed Girls”, “Killer Queen”, “Somebody to love”, “We Will Rock You” werden ook nog een paar extra bisnummers ons deel. Als je naar huis kan gaan met “ We Are The Champions” in je hoofd dan kan niks meer stuk. Het publiek kreeg wat het ervan verwachtte een wervelende en onvergetelijke show.

Het moet in 1974 geweest zijn toen we ons eerste Queen elpee  “Sheer Hart Attack” kochten in London waar Queen toen razend populair was en net zoals zij heeft nu ook Mother Mercury  ons hart veroverd.

Mother Mercury viert hun éénjarig bestaan op zaterdag 4 april in CC De Herbakker te Eeklo

https://www.facebook.com/mothermercury.be/

https://www.mothermercury.be/

Op vraag van Sonny om de facebookpagina te liken werd prompt gereageerd. Het ging van 2074 naar 2134

De band:

Sonny Vande Putte - Lead zang
Thomas De Schepper - gitaar, backing vocals -
Michaël Penson - keys, backing vocals
Ruben Degeest - bas, backing vocals
Edwin van der Burgt – drums

Klik hieronder op de video voor een fotoreportage 

Artikel en foto’s: Marc De Clercq

Gegevens

Geschreven door: Marc De Clercq

Categorie: Front- & Backstage

Gepubliceerd: 03 december 2019

Hits: 2105

"Den Herberg" te Waasmunster (Rodendries) is een klein maar uiterst gezellig Trappistenhuis alwaar we afgelopen zaterdag voor een optreden naartoe gingen. Maar Den Herberg is een tent!! aldus de eerste indruk van vrienden die met ons meekwamen om de legendarische coverband uit Grembergen The Wizards eens aan het werk te zien.

Bijna ieder jaar rond deze tijd komt dit zeskoppige orkest dat speelt alleen als 't past in deze zaak de nodige noten spelen en jan publiek doen meebrullen. Een gekend fenomeen aldaar. Aanwezigen weten dat "drummen" of "stampvol" slechts licht uitgedrukt is en daarom besloten de eigenaars Leen en Peter dit jaar met een behoorlijke grote en goed verwarmde tent hun herberg weg te moffelen. De ideale oplossing zo bleek achteraf.

The Wizards beschreven we al eens eerder "zeven pintjes voor 't orkest aub" werkelijk een top coverband voor al wie van oldies houd tot de bijna hedendaagse muziek. Live brengen ze al snel het publiek in extase niet in het minst door de capriolen van bassist Nikolas Vanderveken en zanger Pieter Depouillon. Muzikaal staat deze band heel erg sterk. Hun nummerkeuze is zeker uniek te noemen en dit dankzij de gedreven zoektocht van "de kapitein van het schip"' Christof Claes die en buitenbeentje is in de "gouwe ouwe" van vorige en deze eeuw. Aanvankelijk verbaasde het ons dat het jongere publiek meebrulde op nummers zoals I'm a believer", "Whole lotta love", "Iko Iko", "Cold Turkey", "Gimme some lovin" mogelijk zaten de lekkere trappisten, die rijkelijk uit de tapkranen vloeiden, daar voor iets tussen. Karaoke met liveband zeg maar. Zelfs zwarte piet kon het niet laten en verzette de nodige danspasjes.

.

The Wizards zijn net als een elektrische trein ze komen snel opgang en eenmaal op volle toeren zijn ze niet meer te stuiten, tenzij de zeven pintjes op zijn. Het plezier in de muziek en optredens druipt eraf en werkt aanstekelijk. Misschien is het wel een virus maar dan eentje waarvoor we ons niet gaan laten inenten.

Het moet ook vermeld worden dat deze sublieme coverband zich laat bijstaan door AA ofte Alain Audenaert de man met 429 verlofdagen per jaar (zelfs wij hebben er niet zo veel) hij zorgde ervoor dat het geen rommelboel werd op het podium en BB Bart Berger, een ietsje meer bescheiden jongeling, die het geluid iedere keer weer naar hogere sferen brengt.

Artikel en foto's: De Clercq Marc