- Gegevens
- Geschreven door: Marc De Clercq
- Categorie: Front- & Backstage
- Hits: 2087
Experience Jimi Hendrix - Arne, Hanne & Bernd Zo noemt deze driekoppige tijdelijke band maar men kan ze gerust een voorzetting van de voorlopig gestopte 'The Blues Vision' noemen.
Sedert geruime tijd volgen we het reilen en zeilen van gitaarvirtuoos Arne Demets (Little Jimmy) uit Ledegem samen met zijn vrienden Hanne en Bernd. Een gitarist die ons meerdere malen de tranen in de ogen deed krijgen, gewoon omdat hij zo gevoelig kan spelen en omdat we hem begrijpen. The Blues Vision was de band waarbij Arne & co jarenlang heel mooie dingen lieten zien op festivals, muziekpubs en zo veel meer. De groep bracht in die toch vrij korte periode drie prachtige CD’s uit. De vele muzikale zijsprongen van de drie talentvolle bandleden zorgden ervoor dat The Blues Vision op voorlopige halt werd geplaatst. Gelukkig voor ons en de grote schare volgers die ze hebben zorgt TBV af en toe voor een “uitspatting” en zo konden we op een druilerige avond Experience Jimi Hendrix aanschouwen. Een avondje vol met live Jimmy Hendrix songs daar zegt toch geen enkel rechtgeaard rockliefhebber nee tegen. Een mooie ode aan de legendarisch gitarist die voor velen een voorbeeld is.
Plaats van het gebeuren was “Herberg De Avonden” te Machelen een gekende muziekkroeg op een stagedive van Stad Deinze. Net zoals “A band of gypsys” en vooraleer ze “erop vliegen” houden Arne, Hanne en Bernd altijd een warme groepsknuffel. Een mooi moment en de manier waarop deze drie vrienden elkaar een goed optreden wensen en het werkt, iedere keer weer. Arne’s gitaar knalt onmiddellijk op het openingsnummer 'Killing floor' gevolgd door het welbekende en scheurende 'Foxy Lady'. De muts van drummer Bernd is al snel verdwenen en zijn haren vliegen omhoog. Tussendoor brengen de groep ook nog eens een hommage aan Bob Dylan met 'Like a Rolling Stone' een song die toch al dik 50 jaar oud is. Op 'Hey Joe' komt Arne’s typische gitaarwerk ten volle tot zijn recht met stomende solo’s en passende “whah whah” sounds maar ook Bernd deed zijn duitje in het zakje en sleurde er een strakke en meeslepende drumsolo bij. 'The Wind Cries Mary' en 'Purple Haze' vervolledigden het eerste deel van de set.
Het tweede deel verraste ons door het gastoptreden van 'de man met al zijn kleren aan' (een uitspraak van een fan) singer songwriter Bert Marijsse. Bert speelt eigenlijk een thuismatch. Geboren in Machelen en nu in Luxemburg wonende kwam hij voor deze speciale gelegenheid eens een homematch spelen. Samen met deze uit het goeie (noten)hout gesneden muzikant kregen de songs zodoende meerdere lagen. De stijl en manier waarop Bert zijn gitaar beroerd (tokkelend) vormden een perfecte aanvulling op het toch al energieke optreden. De laatste rechte lijn werd ingezet met Chip Taylor's 'Wild Thing' waarna we verder konden smullen van 'Machine Gun'. In de afsluiter 'Voodoo Child' mengde het drietal de ziel van hun idool met een stevig potje van Arne’s betere gitaarwerk. WOW daar word je even stil van.
Een fotoreportage:
De Experience Jimmy Hendrix band:
Arne Demets: behaalde een bachelor gitaar aan het KASK Conservatorium. (The Blues Vision, Stix&Stuff, Ed & The Gators, Maas-Demets, Elan)
Bernd Coene: volgde een opleiding drums aan het KASK Conservatorium. (RAMAN, Reena Riot, The Blues Vision, Snow Patrol, Stix & Stuff).
Hanne Vandekerckhove: studeerde pop basgitaar (en lerarenopleiding) aan het conservatorium. (Jacle Bow, Umm, The Blues Vision).
Artikel/Foto's: Marc De Clercq
- Gegevens
- Geschreven door: Marc De Clercq
- Categorie: Front- & Backstage
- Hits: 1807
Ik was er niet klaar voor. "I ain’t ready" maar een singer-songwriter die zijn vijfde studio-album in minder dan 10 jaar uitbrengt dat vraagt toch even om wat meer verduidelijking over deze ras muzikant en zijn muziek.
Tiny Legs Tim mag dan voor sommigen misschien nog een onbekende zijn maar in het Belgisch blues wereldje en daarbuiten is hij dat zeker niet en tevens een graag geziene muzikant.
Afkomstig uit Westouter (Heuvelland) vertoeft Tim De Graeve tegenwoordig in Gent zijn huidige woonplaats waar hij naast zijn vele muzikale activiteiten ook één van de drijvende krachten is achter de gekende blues jams in de Missy Sippy blues & roots club.
Zoals meermaals het geval is werd muziek er in de prille jeugdjaren in het oudelijk huis met de (sol)lepel ingebracht, ditmaal door de uitgebreide platencollectie van diens vader. Waar Tim aanvankelijk meer interesse in jazz en klassieke muziek had groeide de liefde voor blues stilaan met voornamelijk de Missisippi delta blues.
In zijn tienerjaren, gebeten door de blues microbe, speelde Tim gedreven op gitaar vooraleer hij kort na zijn studies ernstig ziek werd. Een aangeboren leveraandoening resulteerde in twee levertransplantaties. Een ziekte die zijn leven zou bepalen en de trigger was om voluit voor muziek te gaan, een mooie drijfveer. Veel complicaties verder begon zijn eigenlijke muzikale carrière en dit moet zowat rond zijn 29e geweest zijn.
Men vind Tim niet alleen op optredens of blues jams maar ook platen- en muziekbeurzen zijn z’n ding. Zo zie je hem zelden zonder een pakje ouwe blues platen tot zelfs een gitaar om zijn uitgebreide collectie van bijna 30 stuks verder aan te vullen.
Als voorloper van het vijfde studio-album Elsewhere bound werd op 7 december 2018 de gelijknamige eerste single en bijbehorende clip met succes uitgebracht. Ondertussen word er reeds aan een tweede single (eveneens met clip) gewerkt die ons half februari gaat vervoegen.
Het “full album” zal op 1 februari uitgebracht worden op het “SING MY TITLE label en dit zowel op CD als LP mede op alle digitale platforms.
Op deze nieuwe plaat laat TLT zich op piano, harmonica, blazers en percussie begeleiden door een kruim van negen muzikanten, een keuze die hij van meet af aan maakte. Elsewhere bound is een plaat waar Tiny Legs Tim niet bang is om te experimenteren een productie waar hij de akoestische bare-to-the-bone intimiteit van voorganger ‘Melodium Rag’ ruilt voor een stevige productie met een uitgebreide band. Tim’s zang en gitaarspel, zij het nu ritmisch of slide, word zweperig ondersteund door onder andere de blazers sectie, piano en gekende mondharmonica virtuoos Steve Troch. Stevige, meeslepende maar tevens ook erg gevoelige blues. It’s a changing game. Een plaat die live in één "ruimte" werd opgenomen (geen overdubs) Dit resulteert in een stomende smeltkroes van Blues, Soul, Rumba, Americana, Touaregblues, Louisiana Swamp, en Woodstock Rhythm & Blues. Door een zoektocht naar directe aanpak en authenticiteit tijdens het opnameproces voelde TLT de nood om ‘Elsewhere Bound’ breder in te kleuren. Een plan dat al enige tijd aan het rijpen was maar door muzikale indrukken tijdens een reis naar New Orleans hem definitief over de streep trokken.
Elsewhere bound dat 10 songs bevat is een veel kleurig album waarvan hoes geschilderd werd door Jannes De Schrijver, (een jonge kunstenaar/illustrator uit Gent en trouwens ook muzikant).
Bij het beluisteren van dit album denkt men soms terug naar de jaren 40 maar toch hebben de nummers een hedendaags karakter. Mijn favorieten zijn (voorlopig althans) de titelsong, het opgewekte “In the morning”,”The lovin’ kind”, “Don’t be sorry” en gevoelige “Nowhere my home”.
Tracklist: 01. Elsewhere Bound 02. One More Chance 03. Still In Love 04. In The Morning 05. Nowhere My Home B 06. The Lovin’ Kind 07. Don’t Be Sorry 08. The Game 09. New Place 10. I Ain’t Ready
Begeleidende muzikanten:
Tom Callens: blazersarrangementen, bariton en tenor sax; Mark De Maeseneer: tenor sax ;Marie-Anne Standaert: trompet; Yves Fernandez: trompet; Luc Vermeir: Piano; Steven Troch: Mondharmonica; Filip Vandebril: Bas/contrabas; Amel Serra García: percussie; Frederik Van den Berghe: drum.
Na het uitbrengen van het album volgt er een promotietoer met volgende datums:
22/O2: De Singer , Rijkevorsel
01/03: AB, Brussel
08/03: De Roma, Antwerpen
28/03: De Casino, St Niklaas
29/03: 4AD, Diksmuide
14/05:Handelsbeurs, Gent
Artikel: Marc De Clercq
- Gegevens
- Geschreven door: Marc De Clercq
- Categorie: Front- & Backstage
- Hits: 2896
Alsof ik alle tijd van de wereld heb en helemaal niet gehaast ben strompel ik door de vrieskou naar de cafetaria ’t Veerleveld van de sporthal te Zaffelare.
Clover, een band ontstaan voor 2018 onder andere naam, zou daar hun tweede openbare optreden geven in deze bezetting. De nieuwsgierigheid in mij zegt me “daar moet je naartoe”.
De coverband Clover bestaat uit vijf Vlaamse muzikanten (met een behoorlijk muzikaal verleden) die sinds het ontstaan van de groep aan het repeteren geslagen zijn. Hun eerste gitarist werd 10 maanden geleden door omstandigheden vervangen door de huidige gitarist en toen onstond de naam Clover. Sinds hun jeugd zijn ze intens met muziek bezig en dat is bij een paar toch al zo’n 40 jaar, niet niks dus. Twee weken terug werd Clover met hun eerste openbaar optreden voor de leeuwen gegooid tijdens de Nieuwjaarsdrink van de wijk Kapelleken te Lochristi. De leeuwen en leeuwinnen hapten toe en brulden dat het lekker was.
Met een gerust gemoed maken we een babbel met de enthousiaste zangeres Arlette. De doelen zijn zich samen amuseren en muziek maken terwijl ze het publiek meenemen naar een tocht in het verleden. Het verleden blijkt duidelijk wanneer we de setlist bekijken. The Cream, The Beatles, CCR, Gary Moore, The Who, Mike Oldfield, George Harrison, Steve Miller Band, enz. Behoorlijk gedurfd repertoire is dit maar ook recentere songs behoren tot een avondje swingen. Niets exclusief voor oudjes alleen dus maar muziek voor iedereen.
Wim Tavenier, Daniel Loeman en Marc Van Hecke, mannen met al wat jaren op de teller, kennen elkaar al zeer lang en speelden samen in verschillende bands. Zo mag men bevoorbeeld ook niet verbaasd zijn wanneer een avond begint met een aantal instrumentale Shadows nummers.
Het optreden ging vrij vlotjes voor een nieuwe band. Zangeres Arlette doet wat ze moet doen de beuk erin krijgen en zo houden. Regelmatig en toepasselijk horen wij drie backing stemmen wat het geheel erg mooi en afgewerkt doet klinken. Lead gitarist Walter sleurt er een goed aantal mooie gitaarsolo’s bij al moet hier opgemerkt worden dat deze iets luider mochten. Op “I don’t wanna talk about it” en “Careless whisper” haalt Marc (de ritme gitarist) zijn saxofoon boven wat garant staat voor close feelings. Zo moet het.
Mooie verrassing alweer was wanneer zangeres Arlette er Henri Minnebo (zanger bij The Henchmen) een oude bekende erbij haalde en samen "Stop dragging my heart around" van Tom Petty & Stevie Nicks zongen. Het kon niet meer op maar toch…
Als toemaatje kregen we “Does your mother know” van ABBA en “Iwant you to want me” natuurlijk willen we dat.
CLOVER bestaat uit de volgende leden:
- Daniel Loeman: basgitaar, backing vocals ( Perte Total,The Glory, Il Murena, Café Noir, Sweet & Gently, Velvet Morning) Begeleiding van Jimmy Frey, Ann Christy, Urbanus, Willy Sommers,
Gunther Neefs
- Wim Tavenier: Drums, backing vocals (The Few, Bronxx, Big Noise, Perte Total, Frank & The Face,) Sessies met Gorki, Noordkaap, The Scabs,enz.
- Arlette Criel: leadzangeres (muziekschool)
- Walter Van Belle: leadgitarist (muziekschool)
- Marc Van Hecke: gitaar, saxofoon, backing vocals.(Perte Total, Sweet & Gently, begeleiding Vlaamse vedetten)
Meer over Cover op https://www.musi-clover.be/
Video fotoreportage
Artikel en Foto's: Marc De Clercq
- Gegevens
- Geschreven door: Marc De Clercq
- Categorie: Front- & Backstage
- Hits: 2103
Op een koude donderdagavond konden we genieten van "Mother T & The Chicks" in Brasserie Achturenhuis te Ledeberg. Een full house voor de kippen.
Mother T & the Chicks timmert pas enkele jaren aan de weg maar is goed op weg een gevestigde waarde in de blues & roots circuit te worden. Deze vrij jonge muzikanten met plaatselijke roots zijn behoorlijk geschoold en dat hoor je. Ze brengen op eigenzinnige wijze originele jazzy, bluesy, soulfull songs met veel passie met duidelijke verwijzing naar verborgen schatten. Soms een beetje dromerig en dan weer een stevig potje muziek. Moeilijk om op dergelijke ritmes te kunnen stilstaan.
Ieder past perfect in de band. Zangeres Tessa De Vreese is terecht de “moeder” en ontbolsterde zich als centrum van de band. Ze legt dan ook veen hele mand emotie in haar songs. Een ware jazzy stem die soms ook agressief voor de dag komt en daar houden we van. Opmerkelijke gitaarrifs en dito solo’s horen we van Bram met hier en daar een slide nummer gespeeld met bottleneck op een metalen hollow body guitaar, subliem.
Olivier laat zich behoorlijk opmerken op mondharmonica en ontbloot de ziel van ware blues met zelden gezien passie. De wisselwerking tussen zijn mond harmonica en zang van Tessa staat garant voor kippenvel momenten samen met een blij gevoel. Het laat U niet onberoerd. “I just want your love”, een song die daar het perfecte voorbeeld van is.
Frederik daarentegen is mede met Quinten de helft van het drijvend ritme van The Chicks. Deze laatste laat zich af en toe eens goed gelden met een voorbeeldige contrabas solo waarover ik een bevriend bassist/contrabassist stilletjes hoor zeggen "dat kan ik niet". Voortgestuwd door haar Chicks trakteert Mother Tessa ons nog op een laatste nummer " That's alright" en dan gaan de vleugels er volledig af.
GROOVY
De band bestaat uit:
Tessa De Vreese : zang
Olivier Vander Bauwede: mondharmonica, zang, gitaar
Bram Beelaert : ritme - en slidegitaar
Quinten De Vlaeminck : Contrabas en zang
Frederik De Cocker : Drum
Mother T & The Chicks brachten vorig jaar hun eerste album uit, gewoon Mother T& The Chicks genaamd
Video fotoreportage
Brasserie Achturenhuis te Ledeberg staat altijd garant voor een uitstekend optreden.
Artikel/foto’s: Marc De Clercq
- Gegevens
- Geschreven door: Marc De Clercq
- Categorie: Front- & Backstage
- Hits: 2119
Café Century te Zelzate is gekend voor een maandelijks optreden van veelal bluesbands en dit allemaal gratis. Het eerste in dit nieuwe jaar was direct een schot in de roos met de bluesformatie The Snow Monkeys.
Een aangename verrassing toen we een paar bekende gezichten zagen en dan weten we dat het goed zit. Tijdens de soundcheck was het al snel duidelijk dat ook de gitarist en bassist van hoog niveau waren maar eerlijk gezegd we verwachtten niet anders.
Songs van blues grootmeesters zoals Jimmy Hendrick, Stevie Ray Vaughan, Poppa Chubby, Bill Withers, Stevie Wonder, enz werden moeiteloos en recht uit het hart gebracht. Prachtige solo’s van de uit Frankrijk (Rijsel) afkomstige gitarist Alex Acs, mooie en stevige ritmes vullen die aan met tussendoor de ruige melodieuze stem van plaatselijk talent Steve Maas. Blues zoals het hoort en weeral een voltreffer voor Café Century
The Snow Monkeys noemen zichzelf geen band maar een “project” . Een project dat pas in 2018 werd gevormd door getalenteerde blues muzikanten als vervanging van een andere band. Ondanks dat sommigen nooit met elkaar speelden was de chemie er onmiddellijk. Door de wisselende combinatie is ieder optreden uniek zonder in te boeten op kwaliteit.
Projectleden zijn onder meer:
Steve Maas - Gitaar, zang (Stix & Stuff)
Davy Bossuyt - Bas, zang , gitaar (Ad and the Roadrunners)
Bernd Coene- Drums (The Blues Vision, Reena Riot, Steven Troch band)
Alex Acs – Sologitaar (Ed & the Gators, Ad &n the Roadrunners)
Ed De Smul – Zang, mondharmonica ( Ed & the Gators)
Video reportage
Luister ook naar webstream Radio Ruby https://radiorubybenelux.jimdofree.com/
Artikel/foto's: Marc De Clercq
